СТРАЖИЛОВО

STRAŽILOVO

Лутам, још, витак, са сребрним луком,

Vago, ancora, agile, con l’arco d’argento,

расцветане трешње, из заседа, мамим,

ciliegi fioriti, attiro, in agguati,

али, иза гора, завичај већ слутим,

ma, oltre i monti, della mia terra già ho presagio,

где ћу смех, под јаблановима самим,

dove il riso, sotto i soli pioppi,

да сахраним.

seppellirò.

И овде, пролетње вече

Anche qui, la sera primaverile

за мене је хладно,

per me è fredda,

као да, долином, тајно, Дунав тече.

come se, nella valle, segreto, scorresse il Danubio.

А, где облаци силазе Арну на дно

E, dove le nubi scendono all’Arno sul fondo

и трепте, увис, зеленила тврда,

e tremolano, verso l’alto, dure erbe,

видим мост што води, над видиком,

vedo il ponte che porta, sopra l’orizzonte,

у тешку таму Фрушког брда.

nel buio pesante del Fruško monte.

И, место да се клањам Месецу, тосканском,

E, anziché inchinarmi alla Luna, toscana,

што у реци, расцветан као крин, блиста,

che nel fiume, fiorita come giglio, brilla,

знам да ћу, овог пролећа, закашљати ружно

so che, questa primavera, tossirò malamente

и видим витак стас, преда мном, што се рони,

e vedo una figura agile, davanti a me, che si immerge,

верно и тужно,

fedele e triste,

сенком и кораком, кроз воду што звони,

con l’ombra e il passo, attraverso l’acqua che suona,

у небеса чиста.

nei puri cieli.

И, тако, већ слутим

E, così, già ho presagio

да ћу, скоро, душу сасвим да помутим.

che, presto, l’anima tutta intorbidirò.

И, тако, већ живим,

E, così, già vivo,

збуњен, над рекама овим, голубијски сивим.

turbato, sopra questi fiumi, grigio-colombo.

Повео сам давно ту погнуту сенку,

Porto con me da tempo quell’ombra china,

а да сам то хтео, у оној гори,

e se l’avessi voluto, in quel monte,

познао грожђе, ноћ, и теревенку,

conoscere l’uva, la notte, e la festa sfrenata,

и поток, што сад, место нас, жубори.

e il ruscello, che ora, in vece nostra, mormora.

И, тако, без туге,

E, così, senza tristezza,

очи су ми мутне од неке боље, дуге.

ho gli occhi torbidi per un dolore, lungo.

И, тако, без блуди,

E, così, senza carnalità,

на уснама ми горка трулост руди.

sulle mie labbra una putredine amara rosseggia.

Лутам, још, витак, са сребрним луком,

Vago, ancora, agile, con l’arco d’argento,

расцветане трешње, из заседа, мамим,

ciliegi fioriti, attiro, in agguati,

али, иза гора, завичај већ слутим,

ma, oltre i monti, della mia terra ho già presagio,

где ћу смех, под јаблановима самим,

dove il riso, sotto i soli pioppi,

да сахраним.

seppellirò.

Већ давно приметих да се, све, разлива,

Già da tempo notai che, tutto, esonda,

што на брду зидам, из вода и облака,

quanto su monti costruisco, da acque e nubi,

и, кроз неку жалост, тек младошћу дошлом,

e, attraverso una pena, solo con la giovinezza arrivata,

да ме љубав слаби, до слабости зрака,

che l’amore mi estenua, fino all’estenuazione dell’aria,

провидна и лака.

trasparente e lieve.

Знам да ми у косу,

So che nei capelli,

по зори руменотамној,

nell’aurora rossoscura,

туђа, уморна, рука, бледи сумрак просу.

estranea, una mano, stanca, un imbrunire pallido mi sparse.

А да веселости мојој, чилој и помамној,

E che alla allegrezza mia, fresca e pazza,

две заспале, болне, дојке не дају

addormentati due seni, dolenti, non permettono

да се гласним криком баци по трешњама,

di gettarsi con alto grido fra i ciliegi,

што ми остадоше, у завичају.

che rimasero, nella mia terra.

И, место да водим, погледом зеленим,

E, anziché condurre, con verde sguardo,

као пре, реку што се слива,

come prima, il fiume che fluisce,

да скачем, као Месец, по горама пустим,

saltare, come la Luna, per desolati monti,

и зажарене шуме да потпирим,

e rinfocolare boschi incandescenti,

сад, плавим и густим,

ora, con azzurra e densa,

снегом, и ледом, смешећи се, мирим

neve, e ghiaccio, sorridendo, concilio

све што се збива.

tutto ciò che accade.

И, тако, без веза,

E, così, senza legami,

стиже ме, ипак, родна, болна, језа.

mi raggiunge, comunque, doloroso, il brivido, nativo.

И, тако, без дома,

E, così, senza dimora,

ипак ће ми судба постати питома.

comunque il destino mi sarà usuale.

Не, нисам, пре рођења, знао ни за једну тугу,

No, non conoscevo, prima di nascere, tristezza alcuna,

туђом је руком, све то, по мени разасуто.

da mano estranea, tutto ciò, su di me fu sparso.

Знам, полако идем у једну патњу, дугу,

Lo so, lentamente vado a una sofferenza, lunga,

и, знам, погнућу главу, кад лишће буде жуто.

e, so, chinerò il capo, quando il fogliame sarà giallo.

И, тако, без бола,

E, così, senza dolore,

вратићу се, болан, воћкама наших поља.

tornerò, dolente, ai frutteti dei nostri campi.

И, тако, без мира,

E, così, senza pace,

патиће горко, много шта, од мог додира.

amaramente soffriranno, molte cose, al mio tocco.

Већ давно приметих да се, све, разлива,

Già da tempo notai che, tutto, esonda,

што на брду зидам, из вода и облака,

quanto su monti costruisco, da acque e nubi,

и, кроз неку жалост, тек младошћу дошлом,

e, attraverso una pena, solo con la giovinezza arrivata,

да ме љубав слаби, до слабости зрака,

che l’amore mi estenua, fino all’estenuazione dell’aria,

провидна и лака.

trasparente e lieve.

Лутам, још, витак, по мостовима туђим,

Vago, ancora, agile, per ponti stranieri,

на мирисне реке прилежем, па ћутим,

su fiumi odorosi mi stendo, e taccio,

али, под водама, завичај већ видим,

ma, sotto le acque, la mia terra già vedo,

откуд пођох, посут лишћем жутим

da cui partii, cosparso di fogliame giallo

и расутим.

e sparso.

И овде, румен крина,

Anche qui, il rosso dei gigli,

са девојачког ребра,

dal fianco di fanciulla,

ја, зором, уморно бришем, без милина.

io, all’aurora, fiaccamente tolgo, senza piacere.

А кад утопим чун Месечев, од сребра,

E quando affondo la barca della luna, d’argento,

у ново море јутра и у траве,

nel mare nuovo del mattino e nelle erbe,

седнем на облак, па гледам светлости,

siedo su una nube, e guardo le luci,

што се на небу, из моје страсти, јаве.

che in cielo, dalla mia passione, appaiono.

А, место свог живота, давно живим,

E, anziché la mia vita, da tempo vivo,

буре и сенке грозних винограда.

burrasche e ombre di vigneti carichi di grappoli.

Настављам судбу, већ и код нас прошлу,

Continuo il destino, anche da noi già trascorso,

болесну неку младост, без престанка;

una giovinezza malata, senza sosta;

тек рођењем дошлу,

solo con la nascita arrivata,

са расутим лишћем, што, са гроба Бранка,

col fogliame sparso, che, dalla tomba di Branko,

на мој живот пада.

sulla mia vita cade.

И, тако, без гроба,

E, così, senza tomba,

веселост је нека, у мени, ругоба.

l’allegrezza è, in me, bruttura.

И, тако, без тела,

E, così, senza corpo,

душа ми је невидљива, и невесела.

il mio animo è non visibile, e non allegro.

Једног пролећа, и ја сам горко знао

Una primavera, e io amaramente sapevo

да, кроз свирале девојачког ребра, здравље дајем.

che, attraverso i flauti del fianco di fanciulla, perdevo la salute.

И груди своје, у грожђу, криком, раскидао,

E il mio petto, tra l’uva, con un urlo, stracciavo,

наг, на дну неба, опивши се завичајем.

nudo, sul fondo del cielo, ebbro della mia terra.

И, тако, без лица,

E, così, senza volto,

на лику ми је сенка јарца, трешње, тица.

su di me è l’ombra del capro, del ciliegio, degli uccelli.

И, тако, без станка,

E, così, senza posa,

тетурам се видиком, без престанка.

brancolo lungo l’orizzonte, senza sosta.

Лутам, још, витак, по мостовима туђим,

Vago, ancora, agile, per ponti stranieri,

на мирисне реке прилежем, па ћутим,

su fiumi odorosi mi stendo, e taccio,

али, под водама, завичај већ видим,

ma, sotto le acque, la mia terra già vedo,

откуд пођох, посут лишћем жутим

da cui partii, cosparso di fogliame giallo

и расутим.

e sparso.

Дрхтим, још, витак, од река и небеса.

Vibro, ancora, agile, di fiumi, e di cieli.

Милујем ваздух, последњом снагом и надом,

Carezzo l’etere, con l’ultima forza e speranza,

али, свиснућу, то и овде слутим,

ma, mi struggerò, anche qui ne ho presagio,

за гомилом оном, једном, давно, младом,

per quella massa, un tempo, lontano, giovane,

под сремским виноградом.

sotto il vigneto sirmiense.

За један благи стас,

Per una figura mite,

што, први пут, заљуља

che, per la prima volta, cullò

вишње и трешње, пољупцем, код нас

viscioli e ciliegi, con un bacio, da noi

и поскочи, видиком, са ритова и муља.

e balzò, lungo l’orizzonte, dalle paludi e dal fango.

За друштво му, што по винском меху

Per i suoi compagni, che sull’otre del vino

свело лишће расу, са осмехом мутним,

sparsero fogliame appassito, con torbido sorriso,

прескачући, први пут, потоке, у смеху.

saltando, per la prima volta, i ruscelli, ridendo.

А, место свог живота, знам да, по видику,

E, anziché la mia vita, so che, per l’orizzonte,

тај осмех расух, над сваким телом, голим,

quel riso sparsi, su ogni corpo, nudo,

и, над земљом овом, кроз коју Арно руди,

e, sopra questa terra, attraverso cui l’Arno rosseggia,

пун звезда и зрака, мој се шапат слива,

colmo di stelle e aria, il mio sussurro fluisce,

у измождене груди,

nel petto sfibrato,

јер се, у пролећу, све то опет збива,

perché, in primavera, tutto ciò accade di nuovo,

свуда, где ја волим.

ovunque, io voglia.

И, тако, без речи,

E, così, senza parole,

дух ће мој све туђе смрти да залечи.

il mio spirito sanerà tutte le altrui morti.

И, тако, без трага,

E, così, senza traccia,

расуће ми рука жива тела мојих драга.

spargerà la mia mano i corpi vivi delle mie amate.

Јер љубав ће моја помешати, тајно,

Perché il mio amore mescolerà, in segreto,

по свету, све потоке, и зоре,

nel mondo, tutti i ruscelli, e le aurore,

и, спустити на живот, ведро, и бескрајно,

e, poserà sulla vita, sereno, e infinito,

и код нас, небо, и сенку Фрушке горе.

anche da noi, il cielo, e l’ombra della Fruška gora.

И, тако, без звука,

E, così, senza suono,

смех ће мој падати, са небесног лука.

il mio riso cadrà, dall’arco del cielo.

И, тако, без врења,

E, così, senza fermento,

за мном ће живот у трешње да се мења.

dietro di me la vita in ciliegi si muterà.

Дрхтим, још, витак, од река, и небеса.

Vibro, ancora, agile, di fiumi, e di cieli.

Милујем ваздух, последњом снагом и надом,

Carezzo l’etere, con l’ultima forza e speranza,

али, свиснућу, то и овде слутим,

ma, mi struggerò, anche qui ne ho presagio,

за гомилом оном, једном, давно, младом,

per quella massa, un tempo, lontano, giovane,

под сремским виноградом.

sotto il vigneto sirmiense.

Лутам, још, витак, са осмехом мутним,

Vago, ancora, agile, con torbido sorriso,

прекрстим руке, над облацима белим,

incrocio le braccia, sopra le bianche nubi,

али, полако, сад већ јасно слутим

ma, lentamente, ora ho già chiaro il presagio

да умирем, и ја, са духом потамнелим,

che muoio, anch’io, rabbuiato lo spirito,

тешким, невеселим.

grave, non allegro.

И овде, реку једну

Anche qui, un fiume

видим, под својим телом,

vedo, sotto il mio corpo,

да хлади лаку, сребрну, земљу, непрегледну.

rinfrescare la sconfinata terra, lieve, argentea.

А, кад ми проспе трешње по духу оболелом,

Ma, quando mi sparge ciliegi sullo spirito ammalato,

и, крај Месеца, и овде, звезда заблиста,

e, accanto alla Luna, anche qui, una stella si accende,

видим да је, у раном умирању,

vedo che, nel precoce morire,

моја, и туђа, младост, горка и једна иста.

la mia, e l’altrui, giovinezza, è amara e uguale.

И, место своје судбе, са ужасима новим,

E, anziché il mio destino, con nuovi orrori,

сусрећем давни живот, болан, и прозрачан.

incontro la vita di un tempo, dolente, e ariosa.

А, кроз ову земљу, свилену и прозирну,

E, attraverso questa terra, setosa e diafana,

чим, уплашено, спустим девојачко тело,

appena, timoroso, poso il corpo di fanciulla,

кроз маслину мирну,

attraverso il quieto uliveto,

видим, далеко, опет, лишће свело

vedo, lontano, di nuovo, appassito il fogliame

и завичај облачан.

e nuvolosa la mia terra.

И, тако, без кретње,

E, così, senza un gesto,

туђину, пољупцем, дижем, у ветрове пролетње.

la terra straniera, con un bacio, sollevo, nei primaverili venti.

И, тако, без знака,

E, così, senza un segno,

дозивам голу драгу из меког, тосканског мрака.

invoco l’amata nuda, dal molle buio, toscano.

А прах, све је прах, кад дигнем увис руку

E polvere, tutto è polvere, quando levo in alto la mano

и превучем, над провидним брдима, и реком.

e la passo, sopra monti diafani, e sul fiume.

И, неизмерно слабе, све те трешње, што се вуку

E, infinitamente deboli, tutti quei ciliegi, che si trascinano

са мном, по свету, са земљаним лелеком.

con me, per il mondo, con il compianto della terra.

И, тако, без таме,

E, così, senza buio,

дух мој са мрачним воћкама покрива ме.

lo spirito mio con frutteti oscuri mi copre.

И, тако, без имена,

E, così, senza nome,

са истом жалошћу милујем брда невиђена.

con uguale pena carezzo monti ignoti.

Лутам, још, витак, са осмехом мутним,

Vago, ancora, agile, con torbido sorriso,

прекрстим руке, над облацима белим,

incrocio le braccia, sopra le bianche nubi,

али, полако, сад већ јасно слутим

ma, lentamente, ora ho già chiaro il presagio

да умирем, и ја, са духом потамнелим,

che muoio, anch’io, rabbuiato lo spirito,

тешким, невеселим.

grave, non allegro.

Лутам, још, витак, са шапатом страсним

Vago, ancora, agile, con passionale sussurro

и отресам чланке, смехом преливене,

e scuoto le giunture, di riso irrorate,

али, полако, трагом својим, слутим:

ma, lentamente, sulle mie orme, ho un presagio:

тишина ће стићи, кад све ово свене,

il silenzio raggiungerà, quando tutto ciò sarà sfiorito,

и мене, и мене.

anche me, anche me.

И овде, без боје тајне,

Anche qui, senza colore del mistero,

ни једне воћке нема,

non c’è nessun albero da frutto,

небесне оне боје, горке и бескрајне.

di quel colore celestiale, amaro e infinito.

А кад разгрнем долине, рукама обема,

E quando spalanco le valli, con entrambe le mani,

и, откријем дна бездана, сребрна и бела,

e, scopro i fondi degli abissi, argentei e bianchi,

на дну је, опет, жалост, нејасна и лака,

sul fondo c’è, di nuovo, la pena, vaga e lieve,

ваздухом купаних воћака и тела.

di frutteti e corpi lavati dall’etere.

И, место сребрних пруга, забрежја и река,

E, anziché le linee d’argento, d’oltrecolli e fiumi,

сусрећем, као у сну, уморне мисли, своје.

incontro, come in sogno, pensieri stanchi, i miei.

А, над трешњама и младим вишњама,

E, sopra ciliegi e giovani viscioli,

тамну и дугу маглу, што се, свуда, шири,

una nebbia oscura e lunga, che, ovunque, si spande,

у животу пред нама,

nella vita avanti a noi,

где се страст, полако, у умирању смири,

dove la passione, lentamente, nel morire si quieta,

и чула упокоје.

e i sensi si spengono.

И, тако, без реда,

E, così, senza un ordine,

младост увијам миром, снегова и леда.

la giovinezza avvolgo nella pace, di nevi e ghiaccio.

И, тако, без пута,

E, così, senza una via,

моје миловање, по умирању лута.

il mio carezzare, nel morire vaga.

А мир, свуд је мир, кад распнем шта је било

E pace, ovunque è pace, quando spargo ciò che è stato

и приклоним главу на оно што ме чека;

e piego il capo a ciò che mi aspetta;

на цео један крај са ког се вино слило

a un’intera regione da cui è fluito il vino

и смех, и дивна бестидност, далека.

e il riso, e un’impudicizia stupenda, remota.

И, тако, без мора,

E, così, senza mare,

прелићу живот наш, зорама Фрушких гора.

irrorerò le nostre vite, con le aurore delle Fruške gore.

И, тако, без пића,

E, così, senza bere,

играћу, до смрти, скоком, сретних, пијаних, бића.

danzerò, a morte, col salto, di ebbri esseri, felici.

Лутам, још, витак, са шапатом страсним

Vago, ancora, agile, con passionale sussurro

и отресам чланке, смехом преливене,

e scuoto le giunture, di riso irrorate,

али, полако, трагом својим, слутим,

ma, lentamente, sulle mie orme, ho un presagio:

тишина ће стићи, кад све ово свене,

il silenzio raggiungerà, quando tutto ciò sarà sfiorito,

и мене, и мене.

anche me, anche me.

Фиезоле, 1921.

Fiesole, 1921.

СЕРБИА

SERBIA

Испливах на гробљу, у несвести, као модар рак.

Emersi in un cimitero, incosciente, come granchio livido.

Вазнесен у зеленом вртлогу, из бездана.

Sollevato in un vortice verde, dall’abisso.

Са неба је у свет отицала ноћ звездана,

Dal cielo al mondo defluiva stellata la notte,

а Месец, у таму, спуштао свој последњи зрак.

e la luna, nell’oscurità, posava il suo ultimo raggio.

Безмерно је свитало и ја, неизвесна сен,

Era l’alba immensa e io, ombra ignota,

за острвом овим, осунчаним вукодлаком,

diretto a quest’isola, lupo mannaro colto dal sole,

још у мутном сну, у вале и пене разнесен,

ancora nel sonno torbido, sbalzato in onde e spume,

поскочих морем рујним, на игру лак, и лаком.

saltai per il mare rosso, lieve alla danza, e avido.

Погледах увис, да ли је то месечине прах,

Guardai in alto, è polvere di chiaro di luna,

или је ледени вир зоре, што ми гуши дах?

o il gorgo gelido dell’aurora, a soffocarmi il respiro?

Нисам знао да ми, трешњом и бистрим потоком,

Non sapevo che, col ciliegio e il ruscello limpido,

и страсном виткошћу девојке, њином притоком,

e la passionale agilità della fanciulla, loro confluenza,

Oна то већ, из далека, колена пребија!

era già Lei, da lontano, a togliere le forze!

Први пут изговорих: Сербиа.

La prima volta pronunciai: Serbia.

Порођајем у туђини, под замрзлим снегом,

Alla nascita in terra straniera, sotto la neve gelata,

хранише ме твојим гласом, слабошћу и негом.

mi nutrirono con la tua voce, la debolezza e la cura.

Спустише ме у немоћ детињства, да те волим

Mi posero nell’impotenza dell’infanzia, per amarti

и бригом, за Тобом, за цео живот, оболим.

e di pena, per Te, per una vita intera, ammalarmi.

Повише ме у беду, да Те дивну, рајску, знам,

Mi fasciarono nella miseria, perché Ti sapessi stupenda, eden,

али не додирнем дисањем и не сагледам.

ma non potessi sfiorarTi col respiro né scorgerTi.

Тридесет година да чекам да ми се јавиш

Trent’anni aspettare che Tu mi apparissi

и зеницом твојом, грозном, над земљом заплавиш.

e con la pupilla tua, terribile, sopra la terra dilagassi.

Таласај,

Fluttua,

милуј, спавај – као јарак сад чека завичај,

carezza, dormi: come un fossato ora attende la mia terra,

да трулим, и да се никуд више не винем, жив.

che io marcisca, e non mi innalzi più, vivo.

Кад изнемогнем, и мога распадања талог

Una volta esausto, anche il residuo del mio disfacimento

сливаће се у таму, кроз река наших муљ и слив,

fluirà nel buio, attraverso la melma e l’alveo dei fiumi nostri,

у земљу која ври, на дну блата устајалог.

nella terra che bolle, al fondo del fango stagnante.

О, та крпа,

Oh, quello straccio,

страшило у житу, испод Месечевог српа,

spauracchio nel grano, sotto la falce della Luna,

бедница што вреба пут и стада, из заседа.

miserabile che spia la strada e il gregge, in agguato.

То је сад Она, одмор вранама и врапцима,

Questo è ora Lei, riposo di corvi e passeri,

што ни сахранити мирно у небеса не да,

che nemmeno lascia seppellire in pace nei cieli,

сјај, што ми још оста, под болним очним капцима!

lo splendore, che ancora mi resta, sotto le palpebre dolenti!

Зар лутајућ ми отац ту је земљу видео?

Forse quella terra ha visto mio padre vagando?

И њој ме мати дојила, од првога плача?

E per lei mia madre mi ha allattato, dal primo vagito?

Љубичасти Шар зна колико сам се стидео,

Lo Šar violetto sa quanta vergogna avevo,

јер, са мном, цветно дрво, већ уморно корача.

che, con me, l’albero in fiore, moveva già stanco.

Никад ме нису свет, ни блуд, слатко опијали,

Mai il mondo, né la carnalità, mi hanno inebriato dolcemente,

већ та земља коју се умарам да разгалим!

bensì quel paese che mi affatico a rasserenare!

Ни свила, ни страст, ме нису тако увијали,

Né seta, né passione, mi hanno avvolto così,

као загрљај болан тих мртвих, телом палим.

come doloroso l’abbraccio di quei morti, caduti nel corpo.

За тамни јаз лепоте државе сам лудео,

L’abisso oscuro di bellezza dello Stato mi esaltava,

у души мирис горак рађања удисао,

inspirato nell’animo l’amaro profumo del generare,

па и кад бих, смућен, у туђини заблудео,

e se anche, confuso, mi fossi smarrito in terra straniera,

брак, на родном тлу, враћао је свему смисао!

il matrimonio, sul suolo natale, rendeva senso a tutto!

И сад, у тој

E ora, in quel

брдини тврдој, без смисла по крви расутој,

duro monte, senza senso per il sangue sparso,

не само да сенима својим не нађох мира,

non solo per le mie ombre non trovai pace,

него ни за туге, што се родих да ублажим,

ma neanche delle pene, che nacqui per lenire,

не знам више шапата, погледа, ни додира!

so più il sussurro, lo sguardo, né il tocco!

У Сербии, зорњачу тражим.

Nella Serbia, cerco la stella del mattino.

А биће:

E invece:

аметист нису ни овде зенице, кад свиће,

le pupille non sono neanche qui ametista, all’alba,

и дах је жића мање, него у туђини,чист.

e l’alito del vivere è meno, che in terra straniera, puro.

У Богу је ведро. У нас, све се сневесели

In Dio è sereno. Da noi, tutto perde l’allegria

и, као што јесен не зна сваки свој свео лист,

e, come l’autunno non conosce ogni sua foglia vizza,

умрећу због Сербие, а нисмо се ни срели.

morirò per la Serbia, senza neanche esserci incontrati.

Да ли је

È questa

то иста моћ, која све расипа и разлије?

la stessa forza, che tutto sparge e spande?

Месец, што котрља, вечером, празни свет свој жут?

La Luna, che fa rotolare, di sera, il giallo suo mondo vuoto?

Она магла, и дим, што стреса, луком сребрним,

Quella nebbia, e il fumo, che scuote, con l’argenteo arco,

кад раздире ноћ, на светли, незнан, Млечни Пут,

quando, ignota, squarcia la notte, sulla luminosa Via Lattea,

што се губи у звезданим пустињама црним?

che si perde nei neri deserti stellati?

Или сјај

O lo splendore

јутарње буктиње Сунца, што диже у бескрај,

di fiaccola mattutina del Sole, che ci solleva nell’infinito,

па нас љуља, у плаветнилу, као росну кап?

cullandoci, nell’azzurro, come goccia di rugiada?

Лед вечерњаче, румен, у надземаљској тузи?

Ghiaccio di venere vespertina, rosso, nella pena ultraterrena?

Кад, у сутон, преливају облаци, као слап,

Quando, nel tramonto, le nubi, come cascata, riversano

пролазност, у којој смо сви, у провидној сузи?

la transitorietà, in cui siamo tutti, in una lacrima diafana?

Увек сам, блед и празан, у светa овог сласти,

Ho sempre, pallido e vuoto, nel godimento di questo mondo,

знао да све то губим, у телу, и под травом.

saputo di star perdendo tutto ciò, nel corpo, e sotto l’erba.

Да и са тих промена пада мрак пепељасти,

Che pure da quei mutamenti cala cinereo il buio,

и веје, густо, блиском и даљем, сном и јавом.

e ricopre, fitto, sonno e veglia, vicino e lontano.

Сербиу, једину још, хучала је та бура,

“Serbia, unica ancora”, mugghiava quella burrasca,

које се сад, модар од дављења, горко, стидим!

di cui ora, livido per l’asfissia, amaramente, mi vergogno!

Урлах, сред лудог скакања мора и мехура,

Urlai, tra il folle balzare di mare e schiuma,

да тишину ванредну над завичајем видим.

che uno straordinario silenzio vedevo sopra la mia terra.

Надах се да ћу на брду уморан да духнем,

Sperai che stanco sul monte avrei tratto respiro,

зачеће и весеље пољупцем да потпирим.

e rinfocolato con un bacio il concepimento e l’allegria.

Расцветане падине да врачам и укунем,

Pendii fioriti avrei ammaliato e incantato,

непомичношћу, сав свет да стишам и умирим!

con l’immobilità, il mondo tutto avrei calmato e acquietato!

Па то зар

E che questa debba

да буде и мени гроб? Где је болан Светозар

essere la tomba anche per me? Dove Svetozar dolente

миловао лица, под образинама руским?

accarezzava i volti, sotto le maschere russe?

Зато се, као Михајло, туђине лиших?

Per questo, come Mihajlo, mi privai della terra straniera?

И ја ћу ту вртети, по гунгулама уским,

Anche io qui agiterò, per fitte calche,

бедне знаке љубави, све празнијих и тиших?

miseri segni di amori, sempre più vuoti e silenti?

И би рат,

E fu guerra,

да се, над гробљем нашим, омили смех и разврат,

affinché, sopra il cimitero nostro, si apprezzasse il riso e la dissolutezza

и скине, навек, жуд за сином, са мутна ока?

e si cancellasse, in eterno, il desiderio di un figlio, dall’occhio torbido?

Зато је зар била тама меса и сјај мисли,

Sarà stata per questo l’oscurità della carne e lo splendore del pensiero,

дуж младости, невеселост горка и дубока,

lungo la giovinezza, l’amara e profonda mancanza d’allegria,

да са Сербиом умру и мог имена смисли?

affinché con la Serbia morisse pure del mio nome il senso?

Патио сам увек, и зар није прах, ништа, дим,

Ho sempre sofferto, e non è forse polvere, nulla, fumo,

то пролеће, са својим биљкама и бубама?

quella primavera, con le sue piante e gli insetti?

У земљи мог детињства, коју и не видим,

Nel paese della mia infanzia, che nemmeno vedo,

невраћеној више дечјим, ни војним, трубама.

non più restituito alle trombe infantili, né marziali.

Зар ме није киша мутна, марта и априла,

Non mi ha forse la torbida pioggia, di marzo e aprile,

увела у болну збрку играчака ситних?

introdotto alla confusione dolente di minuti balocchi?

Па шта ми добро оста, од свих тих топлих крила,

E che mi resta di buono, di tutte quelle ali calde,

што су ме над Фрушку бацала, са равни житних?

che mi lanciavano sopra la Fruška, dalle piane a frumento?

Не остаде ми ни мила рода,

Non mi resta neanche la cara cicogna,

што, бела, руменом ногом, хода.

che, bianca, con la zampa rossa, cammina.

Ни дете моје, дакле, не силази са неког,

Neanche mio figlio, dunque, scende da un qualche,

пречистог и предивног, нежног, света, далеког

lontano, mondo, tenero, purissimo e meraviglioso,

у коме се невидљиво у видљиво мења,

in cui l’invisibile in visibile muta,

недокучивом, свезнајућом слашћу рођења!

per l’incomprensibile piacere onnisciente della nascita!

Стидни бол прве неправде, лажни жиг срамоте,

Il dolore vergognoso della prima ingiustizia, falso marchio di infamia,

и прво понижење, кикотом је опекло,

e la prima umiliazione, caustica come una risata,

али тек кад љубав снагу и вољу ми оте,

ma solo quando l’amore mi tolse forza e volontà,

све је, изнемогло, у неповрат, отекло.

tutto è, esausto, nel non ritorno, defluito.

Жар, сан, свилу, песак, шта ли, сад, у руци држим?

Brace, sogno, seta, sabbia, che tengo, ora, in mano?

Кад све то, што тамо би и прође, овде захватим.

Quando tutto ciò, che lì fu e trascorse, qui posso afferrare.

Зар сам то ја, што упаљеним погледом спржим,

Sono forse io, che con sguardo acceso brucio,

сав тај свет, куда више не могу да се вратим?

tutto quel mondo, dove non posso più tornare?

Да ли тела, мили градови, или сени, то

Sono corpi, città care, o ombre, che

дрхте, у слабости сна и жуди руку грубих?

tremano, nella debolezza del sogno e nel desiderio di rozze mani?

Све оно што видех драго, тужно, племенито,

Tutto ciò che vidi di caro, triste, nobile,

због чега, где све, и шта све, жарко, не изљубих?

perché, ovunque, e tutto, non baciai, ardentemente?

Вратих Ти се!

Sono tornato a Te!

Па зар да копним, болујем, мрем,

Devo forse sciogliermi, ammalarmi, morire,

у смрти, куда си брдовита се расула?

nella morte, dove montuosa ti sei sparsa?

Будућност, што ми обећа расцветани Срем,

Il futuro, che il Sirmio fiorito mi promise,

узалуд је, сузом брака, на Тебе, канула.

invano, con la lacrima del matrimonio, su di Te, è stillato.

Љубав мутна више на уснама ми не руди,

Torbido l’amore più non rosseggia sulle mie labbra,

нит ми по несвести протичу преображења.

né nella mia incoscienza scorrono trasfigurazioni.

Згаснуо жар за Тобом сија ми још на груди,

L’ardore spento per Te mi splende ancora in petto,

али пун жалости и очајног раздражења.

ma pieno di afflizione e smania disperata.

Нећу сачувати ни мисао,

Non serberò neanche il pensiero,

да сам цветну грану удисао.

di aver inspirato il ramo in fiore.

Занавек, збиља, зар, овај свршетак се шири,

In eterno, forse, davvero, questa fine si estende,

свему што је било сазидано уврх гора?

a tutto ciò che è stato costruito in cima a monti?

Зато су фрулом планини свирали пастири

Per questo i pastori suonavano il flauto alla montagna

и души мојој Сербиа билa што и зора?

e per l’anima mia la Serbia era come l’aurora?

На Крфу, 1925.

Corfù, 1925.

ЛАМЕНТ НАД БЕОГРАДОМ

LAMENTO SOPRA BELGRADO

ЈАН МАЈЕН и мој Срем,

JAN MAJEN e il mio Sirmio,

Парис, моји мртви другови, трешње у Кини

Paris, i miei compagni morti, i ciliegi in Cina,

привиђају ми се још, док овде ћутим, бдим, и мрем,

mi appaiono ancora, mentre qui taccio, veglio, e muoio,

и лежим, хладан, као на пепелу клада.

e giaccio, freddo, come un ceppo sulla cenere.

Само, то више и нисмо ми, живот, а ни звезде

Solo, che non siamo più noi, la vita, e neanche le stelle

него нека чудовишта, полипи, делфини,

bensì dei mostri, polpi, delfini,

што се тумбају преко нас и плове, и језде,

che ci travolgono e nuotano, e galoppano,

и урличу: „Прах, пепео, смрт је то.“

e urlano: “Polvere, cenere, questo è la morte.”

А вичу и руско „ничево“ –

E gridano anche il russo “ničevo” [sic]

и шпанско „нада“.

e lo spagnolo “nada”.

Ти, међутим, растеш, уз зорњачу јасну,

Tu, intanto, cresci, con la chiara stella del mattino,

са Авалом плавом, у даљини, као брег.

con l’azzurra Avala, in lontananza, come un colle.

Ти трепериш, и кад овде звезде гасну,

Tu scintilli, anche quando qui si spengono le stelle,

и топиш, ко Сунце, и лед суза, и лањски снег.

e sciogli, come il Sole, anche il ghiaccio delle lacrime e la neve passata.

У Теби нема бесмисла, ни смрти.

In Te non c’è non-senso, né morte.

Ти сјајиш као ископан стари мач.

Tu risplendi come antica spada dissotterrata.

У Теби све васкрсне, и заигра, па се врти,

In Te tutto risorge, e danza, e volteggia,

и понавља, као дан и детињи плач.

e si ripete, come il giorno e il pianto infantile.

А кад ми се глас, и очи, и дах, упокоје,

E quando voce, e occhi, e fiato miei, troveranno pace,

Ти ћеш ме, знам, узети на крило своје.

Tu, lo so, mi prenderai nel grembo tuo.

ЕСПАЊА и наш Хвар,

L’ESPAÑA e la nostra Lesina,

Добровић мртви, шејк што се у Сахари бели,

il morto Dobrović, sceicco che biancheggia nel Sahara,

привиђају ми се још, као утваре, ватре, вар.

mi appaiono ancora, come spettri, fuochi, illusione.

Мој Сибе полудели, зинуо као пеш.

Impazzito il mio Sibe, a bocca aperta come un pesce.

Само то више нисмо ми, у младости и моћи,

Solo che non siamo più noi, da giovani e forti,

већ неки папагаји, чимпанзи, невесели,

bensì pappagalli, scimpanzé, senza allegria,

што ми се смеју и вриште у мојој самоћи.

che ridono di me e berciano nella mia solitudine.

Један се „Leiche! Leiche! Leiche!“ дере.

Uno “Leiche! Leiche! Leiche!” strepita.

Други ми шапће: „Cadavere!“

L’altro mi sussurra: “Cadavere!”

Трећи: „Леш, леш, леш.“

Il terzo: “Salma, salma, salma”.

Ти, међутим, шириш, као лабуд крила,

Tu, intanto, dispieghi, come un cigno le ali,

заборав, на Дунав и Саву, док спавају.

l’oblio, sul Danubio e la Sava, dormienti.

Ти будиш веселост, што је некад била,

Tu risvegli l’allegria, che c’era un tempo,

кикот, ту, и у мом крику, вриску, и вапају.

la risata, qui, anche nel mio grido, urlo, e gemito.

У Теби нема црва, ни са гроба.

In te non ci sono vermi, neanche dalla tomba.

Ти блисташ, као кроз сузе људски смех.

Tu brilli, come il riso umano tra le lacrime.

У Теби један орач пева, и у зимско доба,

In Te un aratore canta, anche in inverno,

преливши крв, као вино, у нови мех.

travasato il sangue, come vino, nell’otre nuovo.

А кад ми клоне глава и буду стали сати,

E quando il mio capo si piegherà e si fermeranno l’ore,

Ти ћеш ме, знам, пољубити као мати.

Tu, lo so, mi bacerai come una madre.

ТИ, ПРОШЛОСТ, и мој свет,

TU, IL PASSATO, e il mio mondo,

младост, љубави, гондоле, и, на небу, Мљеци,

giovinezza, amori, gondole, e, in cielo, la Serenissima,

привиђате ми се још, као сан, талас, лепи цвет,

mi apparite ancora, come un sogno, un’onda, un bel fiore,

у друштву маски, које је по мене дошло.

nella compagnia di maschere, che è venuta a prendermi.

Само, то нисам ја, ни Венеција што се плави,

Solo, che non sono io, né Venezia che si fa azzurra,

него неке рушевине, авети, и стећци,

bensì rovine, spettri, e lapidi,

што остају за нама на земљи, и, у трави.

che restano dietro di noi sulla terra, e, nell’erba.

Па кажу: „Ту лежи паша! – Просјак! – Пас!“

E dicono: “Qui giace un pascià!”, “Un mendicante!”, “Un cane!”

А вичу и француско „tout passe“.

E gridano anche il francese: “tout passe”.

И наше „прошло“.

E il nostro “passato”.

Ти, међутим, стојиш над широком реком,

Tu, intanto, ti ergi sopra il fiume ampio,

над равницом плодном, тврд, уздигнут као штит.

sulla fertile pianura, salda, levata come scudo.

Ти певаш ведро, са грмљавом далеком,

Tu canti serena, con lontani tuoni,

и ткаш у столећа, са муњама, и своју нит.

e intessi nei secoli, coi fulmini, anche il tuo filo.

У Теби нема моје људске туге.

In Te non c’è la mia afflizione umana.

Ти имаш стрељача поглед прав и нем.

Tu hai dell’arciere il fisso e muto sguardo.

Ти и плач претвараш као дажд у шарене дуге,

Tu come la pioggia trasformi anche il pianto in arcobaleni,

а хладиш, ко далек бор, кад те удахнем.

e rinfreschi, come un pino lontano, quando ti inspiro.

А кад дође час, да ми се срце старо стиша,

E quando arriverà l’ora, che il vecchio cuore mi si plachi

Твој ће багрем пасти на ме као киша.

i fiori Tuoi d’acacia su me cadranno come pioggia.

ЛИЖБУА и мој пут,

LISBOA e il mio viaggio,

у свет, куле у ваздуху и на морској пени,

nel mondo, castelli in aria e sulla spuma marina,

привиђају ми се још, док ми жижак дрхће ко прут

mi appaiono ancora, mentre la mia fiammella tremola come foglia

и преносим и земљу, у сне, у сне, у сне.

e trasferisco anche la terra, nei sogni, nei sogni, nei sogni.

Само, то више нису, ни жене, ни људи живи,

Solo, che non sono più, né donne, né uomini vivi,

него неке немоћне, слабе, и сетне, сени,

bensì delle ombre, impotenti, deboli, e meste,

што ми кажу, да нису звери, да нису криви,

che mi dicono, che non sono belve, che non hanno colpa,

да им живот баш ништа није дао,

che la vita non ha dato loro proprio niente,

па шапћу „nāо, nāо, nāо “

e sussurrano: “nāо, nāо, nāо”

и наше „не, не“.

e il nostro “no, no”.

Ти, међутим, дишеш, у ноћној тишини,

Tu, intanto, respiri, nel silenzio notturno,

до звезда, што казују пут Сунцу у твој сан.

fino alle stelle, che narrano al Sole la strada per il tuo sogno.

Ти слушаш свог срца лупу, у дубини,

Tu ascolti pulsare il tuo cuore, nel profondo,

што удара, ко стеном, у мрачни Калемегдан.

che sbatte, come su roccia, al tetro Kalemegdan.

Теби су наши боли ситни мрави.

Per Te i nostri mali sono formichine.

Ти бисер суза наших бацаш у прах.

Tu getti alla polvere la perla delle lacrime nostre.

Али се над њима, после, Твоја зора заплави,

Ma sopra di esse, poi, azzurra si spande la Tua aurora,

у коју се млад и весео загледах.

in cui giovane e allegro fui assorto.

А кад уморно срце моје ућути, да спи,

E quando il cuore mio stanco tacerà, per dormire,

узглавље меко ћеш ми, у сну, бити, Ти.

morbido capezzale per me, nel sonno, sarai, Tu.

FINISTERE и њен стас,

FINISTERRE e la figura di lei,

брак, пољупци, бура што је тако силна била,

il matrimonio, i baci, burrasca che fu così forte,

привиђају ми се још, по неки лептир, булке, клас,

mi appaiono ancora, qualche farfalla, papaveri, spiga,

док, из прошлости, слушам, њен корак, тако лак.

mentre, dal passato, ascolto, il passo di lei, così lieve.

Само, то више није она, ни њен глас насмејан,

Solo, che non è più lei, né ridente la sua voce,

него неки корморан, дивљих и црних крила,

bensì un cormorano, dalle ali selvagge e nere,

што виче: зрак сваке среће тоне у Океан.

che grida: il raggio di ogni felicità affonda nell’Oceano.

Па ми мрмља речи „tombe“ и „sombre“.

E mi mormora le parole “tombe” e “sombre”.

Па крешти њино „ombre, ombre“ –

E stride il loro “ombre, ombre”,

и наш „гроб“ и „мрак“.

e il nostro “buio” e “tomba”.

Ти, међутим, крећеш, ко наш лабуд вечни,

Tu, intanto, muovi, come eterno nostro cigno,

из смрти, и крви, према Сунцу, на свој пут.

dalla morte, e dal sangue, verso il Sole, per la tua strada.

Док мени дан тоне у твој понор речни,

Mentre per me il giorno affonda nel tuo fluviale abisso,

Ти се дижеш, из јутра, сав зрацима обасут.

Tu ti levi, dal mattino, tutta cosparsa di raggi.

Ја ћу негде, сам, у Сахари, стати,

Io mi fermerò in qualche posto, solo, nel Sahara

у оној где су каравани сени,

in quell’ombra dove sono le carovane,

али, ко што уз мртвог Туарега чучи мати,

ma, come accanto al Tuareg morto sta la madre accovacciata,

Ти ћеш, до смрти, бити утеха мени.

Tu, fino alla morte, sarai di consolazione a me.

А кад ми сломе душу, копље, руку и ногу,

E quando mi spezzeranno l’animo, la lancia, bracciae gambe,

Тебе, Тебе, знам да не могу, не могу.

Te, Te, so che non possono, non possono.

ЖИВОТ људски, и хрт,

L’umana VITA, e il levriere,

свео лист, галеб, срна, и Месец на пучини,

foglia secca, gabbiano, capriolo, e Luna in mare aperto,

привиђају ми се, на крају, ко сан, као и смрт

mi appaiono, infine, come un sogno, come anche la morte

једног по једног глумца нашег позоришта.

di un attore dietro l’altro del nostro teatro.

Само, све то, и ја, нисмо никад ни били више,

Solo, tutto ciò, anch’io, non siamo neanche mai stati più,

него нека пена, тренуци, шапат у Кини,

che una spuma, istanti, un sussurro in Cina,

што шапће, као и срце, све хладније и тише:

che sussurra, come anche il cuore, sempre più freddo e più piano:

да не остају, ни Минг, ни yang, ни yin,

che non restano, né Ming, né yang, né yin,

ни Тао, трешње, ни мандарин.

né il Tao, i ciliegi, né il Mandarino.

Нико и ништа.

Nessuno e niente.

Ти, међутим, сјаш, и сад, кроз сан мој тавни,

Tu, intanto, splendi, anche ora, traversando l’oscuromio sogno,

кроз безброј суза наших, вечан, у мрак, и прах.

e l’infinite lacrime nostre, eterna, nel buio, e nella polvere.

Крв твоја ко роса пала је на равни,

Il sangue tuo come rugiada è caduto sulla pianura,

ко некад, да хлади толиких самртнички дах.

come un tempo, per rinfrescare l’ultimo respiro di molti.

Грлим још једном на Твој камен стрми,

Abbraccio ancora una volta sulla Tua erta pietra,

и Тебе, и Саву, и Твој Дунав тром.

e Te, e la Sava, e lento il Tuo Danubio.

Сунце се рађа у мом сну. Сини! Севни! Загрми!

Il Sole nasce nel mio sogno. Balugina! Sfolgora! Tuona!

Име Твоје, као из ведрог неба гром.

Il nome Tuo, come tuono a ciel sereno.

А кад и мени одбије час стари сахат Твој,

E quando anche per me batterà l’ora l’antico orologio Tuo,

то име ће бити последњи шапат мој.

quel nome sarà l’ultimo sussurro mio.

Cooden Beach, 1956.

Cooden Beach, 1956.

МОЛИТВА

PREGHIERA

Оче наш

Padre nostro,

сенко света седа погурена

sacra canuta incurvata ombra

на дрвеној раги.

su una rozza di legno.

Са лонцем разбијеним на глави

Con una pentola rotta sul capo

и очима пуним ветрењача плавих.

e gli occhi pieni di azzurri mulini a vento.

Оче наш

Padre nostro

син је твој беднији од биља,

il figlio tuo è più misero delle erbe,

страснији него цвет,

più appassionato di un fiore,

несталнији него ветар зоре,

più incostante del vento dell’aurora,

суморнији него море,

più cupo del mare,

и сам, сасвим сам.

e solo, completamente solo.

Оче наш

Padre nostro

син твој је бољи него анђели

il figlio tuo è migliore degli angeli

али ником помоћи не може.

ma non può aiutare nessuno.

Љуби крпе као златну круну,

Bacia stracci come una corona d’oro,

а у осмеху крије толику забуну

e nel sorriso cela un errore tale

колико је нема у пролећу и мајци.

quale non c’è nella primavera e nella madre.

Оче наш

Padre nostro

али син твој нема више моћи,

ma il figlio tuo non ha più forza,

да се у шталама на путу у ноћи

nelle stalle in viaggio nella notte

ичем од смрти нада.

per sperare qualcosa dalla morte.

СУМАТРА

SUMATRA

Сад смо безбрижни, лаки и нежни.

Ora siamo spensierati, lievi e teneri.

Помислимо: како су тихи, снежни

Pensiamo: come sono silenti, le innevate

врхови Урала.

cime degli Urali.

Растужи ли нас какав бледи лик,

Se ci rattrista un volto pallido,

што га изгубисмо једно вече,

che perdemmo una sera,

знамо да, негде, неки поток,

sappiamo che, in qualche luogo, un ruscello,

место њега, румено тече!

in vece sua, vermiglio scorre!

По једна љубав, јутро, у туђини,

Un amore per volta, il mattino, in terra straniera,

душу нам увија, све тешње,

l’animo ci avvolge, sempre più stretto,

бескрајним миром плавих мора,

con la pace infinita di mari azzurri,

из којих црвене зрна корала,

da cui rosseggiano grani di corallo,

као, из завичаја, трешње.

come, dalla nostra terra, le ciliegie.

Пробудимо се ноћу и смешимо, драго,

Ci svegliamo la notte e sorridiamo, caramente,

на Месец са запетим луком.

alla Luna con l’arco teso.

И милујемо далека брда

E carezziamo colli lontani

и ледене горе, благо, руком.

e monti gelati, dolcemente, con la mano.

Београд, Браће Недића 29, 1920.

Belgrado, via dei Fratelli Nedić 29, 1920.

ПРИВИЂЕЊА

VISIONI

Заиста, зрак сам само? И то је сјај у мени,

Davvero, sono solo un raggio? Ed è lo splendore in me,

што се сад, нестајући, расипа, у празнину,

che ora, svanendo, si sparge, nel vuoto,

осветливши ми пут, и бездан, у исти мах?

illuminandomi il cammino, e l’abisso, al contempo?

Све су то биле, дакле, пролазне само сени,

Erano tutte, dunque, solo ombre passeggere,

на које сам, кроз благост, и жалост, и тишину,

su cui, traversando la mitezza, e la pena, e il silenzio,

стресао, устрептао, свој звездан, зрачни, чисти, прах?

fremente, ho scosso la mia polvere, pura, eterea, stellare?

Одлазим, дакле, са тела топлих, и младих, срна,

Vado via, dunque, dai caldi, e giovani corpi, dei caprioli,

леду, на врху неком, у болном свом хитању?

al ghiaccio, su una qualche cima, nella mia foga dolente?

А плач ми само враћа се, порфиру једног зрна,

E solo pianto torna a me, al porfido di un granello,

што виси, о дрхћућем, жарком, концу, у свитању?

sospeso, a una ardente fune tremula, all’alba?

Ту, ту бих, у овом животу, да ме облије слап

Qui, qui vorrei, in questa vita, mi inondasse la cascata

свих дивота чулних, као пад мирисног млека.

di tutte le meraviglie dei sensi, come fiotto di latte odoroso.

А, чини ми се, једна једина, таква, блиста кап,

Ma, mi pare, una unica, tale, goccia brilla,

над песком пустиња, и тла, над земљом, далека.

sulla sabbia dei deserti, e del suolo, lontana, sopra la terra.

Заиста, зрак сам само? И то је сјај у мени,

Davvero, sono solo un raggio? Ed è lo splendore in me,

што се сад, нестајући, расипа, у празнину,

che ora, svanendo, si sparge, nel vuoto,

осветливши ми пут, и бездан, у исти мах?

illuminandomi il cammino, e l’abisso, al contempo?

Све су то биле, дакле, пролазне само сени,

Erano tutte, dunque, solo ombre passeggere,

на које сам, кроз благост, и жалост, и тишину,

su cui, traversando la mitezza, e la pena, e il silenzio,

стресао, устрептао, свој звездан, зрачни, чисти, прах?

fremente, ho scosso la mia polvere, pura, eterea, stellare?

У Данској, 1928.

Danimarca, 1928.